Een gedwongen ontslag is voor een werknemer en dus ook voor een ambtenaar geen plezierig vooruitzicht. Een ambtenaar zal niet snel instemmen met een ontslag, wanneer dat niet op zijn eigen verzoek is. Alleen al uit de nog steeds groeiende praktijk van Capra blijkt echter dat het ook bij de overheid met enige regelmaat voorkomt dat aan een gedwongen ontslag niet te ontkomen valt.
Wanneer dat besef eenmaal tot de ambtenaar is doorgedrongen, is duidelijk dat de gemiddelde ambtenaar dan wil dat het ontslag voor hem of haar dan zo gunstig mogelijk is. En wie zou de ambtenaar daarin ongelijk geven?
Dan rijst onder andere de vraag wat voor de ambtenaar de gunstigste ontslaggrond is. Als de ambtenaar zelf mag kiezen, welke ontslaggrond wordt het dan? Natuurlijk niet een disciplinair ontslag en ook niet een ontslag wegens disfunctioneren. Bij de verkiezing van de gunstigste ontslaggrond zal een reorganisatieontslag hogere ogen gooien. Een ontslag op die grond is immers goed “te verkopen” en geeft zeker recht op WW en op een bovenwettelijke uitkering. Er is echter een goede kans dat het ontslag “op overige gronden” als winnaar van de verkiezing van de voor ambtenaren gunstigste ontslaggrond naar voren komt. De reden voor dit ontslag kan immers heel neutraal worden geformuleerd en de ambtenaar die een “klok heeft horen luiden” denkt dat hij bij die ontslaggrond nog op een betere regeling aanspraak kan maken dan bij een reorganisatieontslag.
Wanneer het om bijvoorbeeld een rijksambtenaar of een ambtenaar bij een waterschap gaat, heeft de ambtenaar misschien wel gelijk. In de rechtspositieregeling voor deze ambtenaren staat namelijk (nog steeds) dat bij een ontslag “op overige gronden” een regeling getroffen moet worden die
ten minste gelijk is aan de WW-uitkering en de volledige bovenwettelijke uitkering (artikel 99, lid 2 ARAR en 8.1.8, lid 2 SAW). De ambtenaar kan dus alleen maar meer krijgen bij deze ontslaggrond.
Of  de  ambtenaar in de praktijk ook werkelijk meer krijgt dan de “standaarduitkeringsrechten” is natuurlijk de vraag (meestal vindt de werkgever dat niet nodig) maar wie de jurisprudentie volgt, ontdekt dat sommige ambtenaren succes boeken met het eisen van “een onsje meer” (dat wordt wel “de plus” bij het ontslag op overige gronden genoemd).
De gemeenteambtenaar is echter aan het twijfelen gebracht. Sinds 1 juli 2008 staat in zijn rechtspositieregeling alleen nog maar dat het college bij het ontslag op overige gronden een passende regeling treft.
Dat die regeling tenminste recht moet geven op WW en op een bovenwettelijke uitkering staat er dus niet meer (artikel 10d:4 CAR/UWO). Betekent dit dan dat de ambtenaar bij een ontslag op deze grond ook slechter af zou kunnen zijn? Betekent dit dat in plaats van de “plus” voor de gemeenteambtenaar ook een “min” vastgesteld kan worden?

‘Als dat waar is, is het misschien helemaal niet zo’n gunstige ontslaggrond meer’, denkt de ene gemeenteambtenaar. ‘Als mij wat te verwijten is, krijg ik misschien alleen maar WW en niet eens een bovenwettelijke uitkering en is dit juist de ontslaggrond met de minste zekerheid!’
De tweede gemeenteambtenaar gelooft daar niets van. Die denkt dat het altijd zo geweest is dat er bij dit ontslag een goede regeling getroffen wordt. ‘Het kan toch niet waar zijn dat voor de gemeenteambtenaar bij dit ontslag een minimale regeling getroffen kan worden, terwijl dat voor  andere ambtenaren niet kan? Dat zou de rechter nooit goed vinden’, denkt deze ambtenaar.
Zou de Centrale Raad van Beroep het goed vinden als bij het ontslag van een gemeenteambtenaar “op overige gronden” niet een plus maar een min wordt toegepast ? Het eerlijke antwoord is dat we dit niet zeker weten. Er is nog geen jurisprudentie daarover en ook lagere rechters hebben zich daarover, voor zover bekend, nog amper uitgelaten.
‘Het zal dan wel van de omstandigheden van het geval afhangen’, denkt de derde ambtenaar. ‘Een “min” bij het ontslag op overige gronden zal vast een uitzondering blijven’. Die ambtenaar heeft misschien wel gelijk.
‘Ik kan er maar beter voor zorgen dat er helemaal geen reden is om mij te ontslaan’, denkt de vierde gemeenteambtenaar. Die heeft zeker gelijk.