Terwijl ik dit schrijf is de wereld prachtig wit en ben ik verkouden. Mijn kinderen hadden, geloof ik, wel graag een vader gehad die sneeuwballen met ze ging gooien en ze leerde schaatsen, maar ze moeten het doen met een die ’s winters verkouden wordt. Fruit eten, zegt mijn vrouw, en zeggen mijn gezond lunchwandelende kantoorgenoten. Maar ik houd niet zo erg van fruit. Het zal best waar zijn dat het je weerstand verhoogt, maar het oogt niet appetijtelijk, het vergt meestal heel veel voorbereidend werk voor je het eindelijk op kunt eten en de smaak wordt wat mij betreft het best weergegeven met een uitspraak van een jongetje uit een verhaal van Roald Dahl die geen blaadje sla op zijn hamburger wil: “Want sla is gezond en gezond is vies”.
Gelukkig is er de Centrale Raad van Beroep. Anders dan mijn vrouw en mijn kantoorgenoten is de Raad het van harte met mij eens dat een mens geen fruit moet eten. Dat weet ik, want hij heeft dit tegendraadse, dappere standpunt expliciet in een uitspraak neergelegd.
Het betreft een uitspraak van 19 maart 2009, TAR 2009 nr. 123, waarin het ontslag aan de orde was van een deurwaarder bij een dienst heffingen van een aantal waterschappen. De man was veel buiten kantoor aan het werk, en mocht dan lunches declareren. Zijn declaraties werden kennelijk een tijdje niet zo goed gecontroleerd, en zo kreeg hij de gewoonte om boodschappen voor huiselijk gebruik te doen en die als lunches te declareren. Vooral vis werd er bij hem thuis veel gegeten, althans hij declareerde hoeveelheden die een normaal mens niet in een lunchpauze weet te behappen. Uiteindelijk kwam er toch een controle, en kreeg hij strafontslag. Dat ontslag vocht hij in hoger beroep tevergeefs aan. De Raad overwoog dat juist het feit dat betrokkene werkzaam was in een functie waarin hij goeddeels buiten het zicht van zijn leidinggevende opereerde, maakte dat de werkgever volledig op hem diende te kunnen vertrouwen. Dat vertrouwen had hij ernstig beschaamd. Hij voerde aan dat zijn werkgever zijn declaraties maar beter had moeten controleren, maar de Raad zag in de inderdaad wat lakse controle uiteraard geen omstandigheid die betrokkenes gedrag vergoelijkte. Een mooie uitspraak, en vooral omdat de Raad in overweging 3.1 uitspreekt dat een kilo appels niet als lunch kan worden aangemerkt.
Houdt u ook niet van fruit, en hebt u ook hinderlijk gezonde collegae, dan weet u nu dat u hen streng terecht kunt wijzen. De Centrale Raad van Beroep staat achter u.
